Water dat 99 graden is, is heet. Water dat 100 graden is, kookt. Dat is één graad verschil. Ik zeg tegen mensen: welk verschil van één graad kun jij maken? – G. Mooney
Als de Amerikaanse Maggie Doyne 19 jaar is, zet één ontmoeting haar hele leven op zijn kop. Tijdens een jaar vrijwilligerswerk in een weeshuis in Noord-India raakt ze bevriend met een Nepalese die haar geboortedorp is ontvlucht vanwege de burgeroorlog. Op een dag neemt haar vriendin Maggie mee de grens over naar Nepal.
Met eigen ogen ziet Maggie de verwoestende werking van de oorlog. Tempels zijn afgebrand en dorpen zijn veranderd in vluchtelingenkampen. Kinderen hebben hun ouders verloren en moeten vechten om te overleven. Het contrast tussen het leven van haar Nepalese vriendin en dat van Maggie kan niet groter zijn. De wereld ligt aan Maggie’s voeten, ze is opgegroeid in een welvarend gezin, als Amerikaanse heeft ze de toegang tot toponderwijs en ze hoeft zich geen zorgen te maken over haar toekomst, laat staan over wat ze die dag aan moet trekken of hoe ze aan eten moet komen.
Maar die dag dat Maggie meegaat met haar vriendin kantelt haar bestaan en ze heeft geen enkel idee wat de keus die zij in een ogenblik maakt haar zal brengen.
Aan de voet van het Himalayagebergte, in een droge rivierbedding ziet Maggie honderden kinderen die onophoudelijk op stenen slaan om er kleine stukjes van te maken. Een van die kinderen is Hema. Ze is zes of zeven en draagt een versleten jurkje maar wat vooral opvalt is haar stralende glimlach. Maggie is er diep door geraakt. ‘Toen ik al die kinderen zag, dacht ik, ik kan ze nooit allemaal helpen, maar dit meisje kan ik wel een ander leven geven.’
Ze zorgt ervoor dat Hema een uniform krijgt en betaalt haar schoolgeld.
Maggie keert weer terug naar India maar bedenkt: als ik één kind kan helpen waarom dan niet vijf of tien? Ze beseft dat de kinderen niet alleen onderwijs nodig hebben maar ook een thuis. Niet veel later belt ze haar ouders op en vraagt om al haar spaargeld dat ze met babysitten verdiend heeft, 5000 dollar, op te sturen. Samen met locals bouwt ze een huis en op haar vierentwintigste adopteert ze vijfendertig kinderen als haar eigen kinderen en vormen ze een grote familie.
In 2013 komt Ravi in Maggies leven. Zwaar ondervoed en op het randje van de dood. Maggie geeft alles voor haar jongste kind en hij verandert al snel in een opgewekt en weldoorvoede baby. Hij betekent alles voor Maggie. Als hij in 2015 door een noodlottig ongeluk om het leven komt, raakt Maggie in een diepe depressie. Er is niets dat haar kan troosten. ‘De vreugde die Ravi mij bracht heb ik nooit eerder ervaren. Hij maakte alles goed. Zijn lach verlichtte de hele wereld en mijn bestaan. Ik zal de pijn om zijn verlies altijd bij me dragen.’ Het zijn uiteindelijk de andere kinderen die haar helpen om weer verder te gaan. Onder het verdriet smeult nog steeds hetzelfde vuur van die eerste ontmoeting met Hema. ‘We zijn hier maar even en je kunt niets meenemen als je sterft. Als je het liefste wat je hebt, verliest, dan worden zoveel dingen onbelangrijk. Ik vind dat je moet doen wat je wilt doen, wat je vervult en we moeten zorgen voor elkaar.’
Wat Maggie ook leert is dat diepe pijn en intense vreugde naast elkaar kunnen staan. Niet lang na het pijnlijkste verlies dat ze ooit geleden heeft, ontmoet ze Jeremy met wie ze een diepe verbondenheid ervaart. Jeremy reist met haar mee naar Nepal en gaat nooit meer weg. Ze trouwen en ze krijgen samen een meisje.
Er is plek voor nog meer kinderen in het huis van Maggie en Jeremy. En in 2018 wordt na jaren hard werken een duurzame school geopend waar goed onderwijs gegeven wordt, niet alleen voor hun eigen kinderen maar ook voor bijna vijfhonderd kinderen uit Kopila Valley.
Wat is het geheim van Maggie? Hoe ging ze van het veranderen van het leven van één kind naar dat van vijfhonderd? Zelf zegt ze: ‘Als we wachten tot dingen perfect zijn, dan gebeurt het nooit. Als we samen onze handen vies durven te maken dan kan daar zoveel moois uit voorkomen. Ik geloof dat als we de verantwoordelijkheid nemen om kinderen op te voeden, we de toekomst kunnen veranderen.’
Welk ene kind geef jij een ander leven?
Waarom ik deze blog schreef.
Ik kijk graag naar de serie: ‘Floortje naar het einde van de wereld’. Floortje Dessing reist naar mensen die ervoor gekozen hebben om letterlijk aan het einde van de wereld te gaan wonen. Wat opvalt is dat het gaat om mensen die hun hart volgen en durven te doen waar anderen van dromen. Of het nu gaat om het opgeven van een droombaan om in de wildernis te gaan wonen of al je gespaarde geld en een opleiding aan de universiteit opgeven geven om arme kinderen te helpen. Een aflevering die veel indruk op mij (en heel veel anderen) maakte, was de aflevering waarin ze in 2016 naar Maggie Doyne reisde.
In 2020 is Floortje teruggegaan om verschillende van de mensen die ze toen bezocht weer op te zoeken. Maggie is een van hen.
Weer werd ik geraakt door de kracht en persoonlijkheid van Maggie. Ik merkte dat er een dialoog ontstond tussen haar en mij. En ik geloof dat dat de functie is van een verhaal. Dat het je bevraagt, je een spiegel voorhoudt, je hoop geeft en dat een verhaal net die ene graad kan zijn tussen warm en kokend. Kook jij al?